Monthly Archives: oktober 2014

Hier woont mijn huis

_MG_1111-1

 

 

“Op zoek naar
mijn lijfeigenaar
Het stapelen van gruis
waar woont mijn huis
Verlos mij God
van mijn eeuwige doorn
De stekende pijn
waar shalom zou moeten zijn
is mij U genoeg
in mijn eeuwige thuis.”

 

 

 

 

 

De bodem is weg en ik blijf maar vallen totdat ik een stap zet om het te onderbreken.

“mijn verleden is weinig richting vast, ik kan er geen orde, duidelijke doelen of wegen in ontdekken, slechts een reis op de bonnefooi, geleid door het instinct en de onbeheersbare gebeurtenissen die de koers van mijn lot hebben omgebogen. Er was geen sprake van berekening, alleen van goede bedoelingen en het vage vermoeden dat er een hoger plan bestaat dat mijn stappen bepaalt.” Isabel Allende

In maart dit jaar ging ik een midweek alleen naar Haarlem. Op zoek naar mijn verleden en de grond van mijn bestaan in het hier en nu. De toepassing ervan. Ik was het even verloren.

Het doel was om jeugdherinneringen opnieuw  te onderzoeken en opnieuw uit te beelden, waardoor weer helder voor ogen zou komen waarom ik doe wat ik doe en ben wie ik ben. Hiervoor had ik was voor beelden en aquarelverf en papier meegenomen. Wie weet kwam er dan ook weer plezier in het werk.

Direct de maandag middag bij de eerste slentering door de binnenstad kom ik midden in de winkelstraat een expositie tegen in een lange gang. Hij viel me op doordat er schilders bezig waren aan de oude statige deurposten. Het bleek de foto-expositie van Eddo Hartman te zijn, met als titel “Hier woont mijn huis”.

Per toeval kwam Eddo Hartman terecht in zijn ouderlijk huis met vreselijke jeugdherinneringen. Als fotograaf fotografeerde hij het interieur van alle vertrekken zoals het er bij lag bij daglicht onder alle gruis. Een verstikkende stolp die hem de adem benam, toen en nu. Het huis was het laatste wat hij met zijn vader deelde en het heeft al fotograferend een plek gekregen. Nu hoeft hij niet meer terug naar dat huis. De fotografie is een overwinning.

Achterin de lange gang met prachtige beelden gekomen, hoorde ik orgelmuziek. De diepe gang stond in open verbinding met een oude kerk. Ik ging er even zitten en het licht scheen magisch door de glas in lood ramen in een schuine hoek. Op de muziek na was het stil. Een sfeer van stilte midden in de drukke stad.
Weer terug in de gang greep een foto mij aan. Het licht in de foto kwam door de deuren de kamer binnen en bescheen de vloer vol gruis. De invalshoek van het licht was dezelfde, zoals het licht op de foto scheen, zo scheen het licht in de kerk door de ramen. Plots het besef van waar ik moest zoeken. Mijn huis is niet meer hier. Mijn huis ligt daarachter.
‘Hier woont mijn huis’ leidde mij verder. Ook al was de gang vol angst, verdriet en chaos en heel erg lang. Op zoek naar mijn oude huis vond ik Gods huis en de vaste grond die mij dat geeft.
Ik had verder een prachtige week!

Dresscode: tilt je uit boven het alledaagse!

_MG_1379Ohw, ik houd ervan! Hakken, hoeden, alle opsmuk die een vrouw mag dragen, vind ik fantastisch!!

Al als jong kind verkleedde ik me graag om op te treden voor wie maar wilde en paste hoeden als het even kon. Hoeden en petten van alle formaten en vormen; je kan het zo gek niet bedenken of ik heb het wel opgehad. Ook de oude ruitjes pet van mijn opa ging op mijn hoofd mee naar de middelbare school. Op mijn trouwdag had ik zelfs een hoed op. “Dat past nou helemaal bij jou” zei mijn moeder terecht.

Tegenwoordig zit ik vaak opgesloten in mijn atelier in m’n eentje met als dresscode een vieze spijkerbroek en oude Dr. Martins met verfspetters en een schort voor. Heeft ook zijn eigen charme. Tuurlijk.

Maar ik kan er dan ook extra van genieten dat er zo vaak presentaties zijn waar ik me voor kan optutten. Expositie, presentatie, interview, of Cultuurbal. Allemaal even leuk. En toch té enig als je dan een dresscode van de organisatie krijgt met als thema black tie.

Eigenlijk moeten mensen die dan in jeans komen aanzetten gewoon niet toegelaten worden. Dat kan toch echt niet. Mensen, het leven is als zo…tja. Als je er dan een feestje van kan maken, dan doe je dat toch zeker. Die trui doe je de volgende dag maar weer aan!

Goede kleding, echt leuke kleding kan je gewoon even optillen in het leven. Lekker even gek. Of juist strak stijlvol. Het leven is al zo serieus en sinds wanneer is gewoon en alledaags goed?
Als het kan en je krijgt een dresscode, neem het ervan en sloof je uit. Je zult merken dat je echt even boven alles uitstijgt.

De juiste kleding kan zo belangrijk zijn om boven het alle daagse uit te stijgen.

In Kenia kunnen kinderen alleen naar school als ze het juiste uniform aan hebben. Anders worden ze niet toegelaten. Bij de school waar ik was, betrof dat een geel shirt en een blauw broekje of rokje. Ik liep een lange weg naar de school toe achter een jongen die zo’n uniform trots droeg. Ik keek tegen zijn blote billen aan. Het enige kledingstuk dat hij had was het schooluniform. En het belangrijkste. Zo versleten dat de gaten erin zaten. Maar het was de dresscode die hem de mogelijkheid gaf om boven zijn alledaagse leven uit te stijgen. Uit te stijgen naar een betere toekomst.
Wellicht met meer dresscodes zoals de mijne.