Monthly Archives: september 2014

Kunst & de Ballen van het Bestuur

_MG_1055

Rembrandt had daar ook last van. De heren conservatoren vonden dat de stand van de gezichten, incluis de uitdrukkingen, toch op een andere manier beter zouden zijn. Of hij dit nog even kon veranderen?!!

Een klap in het gezicht. Voor een ieder die het nu zou durven zeggen. Maar toen voor de kunstenaar.

Een aantal jaren terug stond ik op een kunstbeurs in Rotterdam. Twee stands verder stond een ‘collega schilder’. De champagne stond al klaar in de koeler in verwachting van verkoop. Bekende acteurs als Marilyn Monroe en andere gelikte plaatjes afgebeeld op doek hingen achter hem. Hij netjes in pak met de rode ferrari op de achtergrond.
Hij twijfelde nog of hij verder met rechten zou gaan of in de kunst.

We raakten aan de praat over kunst en wat dat eigenlijk is. Hoe bepaal je de waarde ervan.
“Ik kijk gewoon wie er langsloopt en of ze geld hebben. Daar pas ik mijn prijzen op aan. Ik schilder de plaatjes die ze willen zien. Moet je ook doen.”

Mijn kunst aanpassen? En mijn prijzen aan de koper?

Nog niet zo lang geleden werd mij gevraagd juist vanwege de kwaliteit en eigenheid in mijn werk een schilderij te maken waarvan ik zelf de content mocht bepalen.
Het enthousiasme bij ontvangst van de ene conservator werd na een tijdje ingehaald door een andere conservator. Deze laatste vroeg mij of ik niet het een en ander kon veranderen. Van euforie naar een klap in het gezicht.

De dames conservatoren konden het niet eens worden over het uiteindelijke resultaat en de gevolgen waren dat gemaakte afspraken onder druk kwamen te staan. Waar de een met enthousiasme kunst ontvangt, kan de ander daar heel anders over denken. Dat zie je wel aan de discussie rondom Marlene Dumas. Gelukkig is er in mijn geval nog een goed bestuur die ballen toont door zich aan gemaakte afspraken te houden!

Als kunstenaar moet je er maar tegen kunnen.
Maar ach, als Rembrandt hier zelfs last van had. Ik hoop nog zo ver te komen als hij.
Voor nu zou het fijn zijn als de champagne wordt ontkurkt bij kunst van waarde!

Ik vecht mezelf de tent in!

_MG_1228

De eerste week van de vakantie, en dat mag je ruim nemen, is soms killing voor me. Vanuit mijn ‘aan modus’ op een eiland gestrand. Dan sta ik met mijn voeten in het water van de zee ver weg te staren met tranen in mijn ogen van een inwendige strijd die ik voer. Zelfs ’s nachts word ik achternagezeten door gedachten en dingen die ik denk en wil doen. Of soms moet doen. Vooral door de verveling en ruimte waardoor het ene na het andere creatieve idee ontstaat. Zaken van mijn werk en andere rompslomp die me achterna zitten. Maar bovenal nieuwe creatieve invalshoeken poppen constant op en strijden elk om de voorgrond.
Maar ik kan niks. Op een eiland, omgeven door strand en zee, zijn mijn kwasten en schildersdoeken even heel ver weg en onbereikbaar.

Wij kamperen ouderwets zonder elektriciteit en zetten filterkoffie met een keteltje kokend water. We lopen barefeet de tent uit om de duinen over te gaan naar het strand waar zand en water door m’n tenen spelen en de oneindige diepte van de horizon aan zee mijn gedachten overal heenspoelt.
Zo staand aan de rand van het water worden mijn stormachtige gedachten met de verstilling van de golven ook weer rustig.

De horizon is hier ook altijd op ooghoogte. Niet onbereikbaar of getroebleerd door obstakels. Maar helder aanwezig waardoor het perspectief weer helder wordt en de rest vervaagd.

Op deze plek word ik weer stil en vind vertrouwen.
Ik heb het weleens zo verwoord: “Mijn geest gelucht en mijn ziel gestaald.”
Mijn kijken wordt weer rustig en scherp als de horizon.

Kijken, indrinken, laten landen en van daaruit creëren. Kunstenaars kunnen kijken! Kunstenaars moeten goed kunnen kijken!

Freek de Jonge verwoordde het in zomergasten mooi: “Bij de combinatie van vertrouwen, discipline en concentratie kan er soms iets subliems ontstaan.”

Nou, daar ga ik voor. Vanuit het vertrouwen is mijn drive om te knallen weer helemaal aangezet. Dus als alle drukte en rompslomp me weer eens opzuigt en ik dreig te verdrinken, vecht ik mezelf maar eens de tent in!